My Resume

Güncel CV'mi aşağıdan inceleyebilirsiniz


Resume Yigit Arda Turkoglu NewMedia

500 Bin Radikal

Radikal gazetesinin geçtiğimiz haftalarda geçirdiği büyük değişiklikten haberdar olmayan yoktur sanırım. Tabloid formatına geçen, içerik ve tutum konusunda fark edilebilir ölçüde değişiklikler yapan gazete; açıkçası Türkiye'deki gazeteciliğin geleceğiyle ilgili bizi meraklandırıyor. Radikal amaçladığı hedefe ulaşırsa peşinden pek çok gazetenin takip edeceğine şüphe yok; ancak medya çevreleri görünüşe göre işin kötü sonuçlanmasının da mümkün olduğunu gözönünde bulundurarak beklemeyi tercih ediyor.

Açık konuşmak gerekirse yeni Radikal'ın kullanmakta olduğu haber ve yorum tonu ilginç, sıradışı ama bence kesinlikle gerekli olan bir şey. Tek sorun şu: Doğan grubunun bir parçası olduğu için yeterince güvenilir bir gazete imajı yaratmıyor şu anda. "Eski" Radikal'i hatırlayanlar bilir, yorumlar tamamen ayrı olsa da sunulan haberleri biraz daha hafif bir dille birebir olarak Milliyet'te okumak mümkündü. Manşetteki sıralamanın farklı olması ve dildeki farklılık dışında iki gazete birbirine oldukça benzemekteydi. Yeni Radikal'in bunu şu an için aşabilmiş olması elbette sevindirici.

New York Times Yönetim Kurulu Başkanı Arthur Sulzberger, Yeni Medya Düzeni'nde yaptığı konuşmada New York Times'la ilgili 3 temel maddeden söz etmişti: "Quality journalism, Quality Audience, Quality Advertising". Radikal'in dönüşümünü incelerken bunu akıldan çıkartmamak gerekiyor olabilir belki de. Gazeteciliğin kalitesini biraz yükseltebilirler belki; ancak şu anda elit / high-profile bir kitleye yönelik habercilik yapıyor gibi durmuyorlar. Zamanla bu yöne de kayabilirler elbette; ama quality advertising müessesesine ne zaman adım atarlar bilinmez.

Bütün bu yazıyı yazmaya sebep veren şey ise Radikal'in yeni formatının lansman kampanyasında tanıtmış olduğu mikrosite idi. "Savaşma konuş diyen 500 bin Radikal arıyoruz" sloganıyla ortaya çıkan sitenin kendini ayrıştıran bir mesaja ve yapıya sahip olması takdir edici.


New Media Order Conference #2

Chris Anderson & Christian Hernandez & Levent Erden

  "What if YouTube is the snack and the television is the main course?"

The next session of the New Media Order Conference was a panel with the participants, Christian Hernandez from Facebook, Chris Anderson from Wired and Levent Erden from Euro RSCG. The concepts of "me as a filter" and "me as a recommender (also known as word of mouth)" were not brand now but they were represented in a creative way for sure. What their discussion revealed to me was the wisdom Levent Erden had since most of the thoughts he presented were bearing unique and important insights about our lives. Erden claimed that we as the Turks live for today and "the long term" in our minds could approximately be one month. What matters here is that according to this view the changes in our lives don't happen gradually but suddenly and immediately. Combined with Hernandez's claim that sharing is very important in our culture, it rose the question whether it could really be because we internalized sharing, Facebook has become such an important phenomenon in our lives. I don't know, we should certainly count it among several other reasons.

Erden also claimed that the concept of social media is wrong in the semantical sense since we have become more asocial creatures. The name he suggests for this new phenomenon is rather interesting: "Tekil sosyallik", which would possibly mean "Singularly social" or like that. The notions that we hold on to these services is related to the fact that we feel the need to belong and this is a justification for our loneliness are not entirely new again (like almost everything else) but we should be reminded of them again in my opinion.

The quotation above is from Chris Anderson by the way.


- David Goodman's speech had nothing interesting for me to be completely honest, as a person who opposed to Last.Fm being bought by CBS; I prefer not to comment on anything mentioned.

Cenk Uygur

"Your audience is your gatekeeper"




Cenk Uygur, along with Seth Godin, gave one of the most inspirational speeches in the conference. His ideas seem to have grasped the spirit of the new media completely. He claimed that there was no need for groundwork capital in the online media nor is there a need for audience capital. You just need to put something worthy of being seen and it will be found. In the new media, the audience itself is the gatekeeper, the one who will decide upon your faith as an upstart.

Cenk Uygur also claimed that Google TV and Apple TV will change the way people watch TV as they enable the viewer to just type the name of the show to watch it. The way Uygur seen TV was also important as he indicated that it is composed of fake entertainment executed in a partial way to protect to relationship between the show hosts and the celebrities or the politicians. Uygur rejected that idea and in between the lines, one could notice that he endorses the idea that they won't change and it is the politicians and the celebrities who should change. Contrary to Erden's opinions, Uygur believes that change is a slow, gradual thing that grows up to be noticed when it has already affected everything in a radical way.

Finally, we have Seth Godin, but you'll have to wait until tomorrow.

New Media Conference #1

I am aware that few of my blog entries get to be in English; I hope that it will not be a problem for you.


Today marked the day for the New Media Order Conference organized by the Doğuş Media Group. It was actually a unique day in my opinion in the sense that one of the biggest media corporations recognized the importance of the new media environment and decided to act upon it. The conference marked its success for me for it both included certain important thought leaders in this area and had a very fine execution. I will try to dwell upon the speakers of the conference on several individual blog entries, and I hope you will enjoy them.

Chris Anderson

"How much innovation is too much?"


Honestly, I missed the introduction speeches as well as the first 15 minutes of Chris Anderson's speech. The people I know told me that those 15 minutes resembled the iPad launch event, but I hope to beg to differ on that point. Anderson pointed out their switch to the iPad application for Wired with references to his recent article, Web is Dead. It appears that people tend to spend 100 minutes reading on iPad, compared to 3 minutes over the Web. The importance of applications cannot be ignored on this matter as they also provide a lucrative form over which a significantly higher amount of people will reach their content. Anderson claims that this will remove their struggle in terms of achieving shelf space as everything will be online and available to their readers, but I believe that there is some sort of misunderstanding or misinformation on that. The problem of shelf space still exists, only it has changed form. In today's "web is dead, long live the applications" world, one has to fight for acquiring the status of featured applications on Apple Online Store. If you don't get to be a featured application, you are no different than a magazine on the lower shelves of a bookstore, counting on its loyal customers. You see, the solution to the shelf space problem on that matter still doesn't exist.

Maybe the most important thing Anderson mentioned during his speech was the fact that readers and their behaviours while reading can now be measured with much more efficiency on iPad. Tracking the specific location people click on enables us to analyze them and thus improve the content provided. This is a unique opportunity as I believe, but it has its own dangers. Imagine that Wired starts analyzing its audience in this specific way and finds out that its stories about technologic developments raises a lot of attention while the stories about social media get skipped right away. It is sure that the magazine will attempt to improve the quality of technologic development stories, but doesn't it also mean that social media stories may lose their importance with regards to the lack of interest shown on them (It can be argued that Wired may try to improve their quality, but what if the lack of interest remains even if the quality increases?). However, I believe that it was an insightful, satisfactory speech; I will not deny that.


Arthur Sulzberger

"Everybody is entitled to their own opinion, not their own facts."

The title for Sulzberger's speech as he claimed was "Citizenship and Journalism in the Digital Age". Having talked about certain numbers such as the reading minutes or the pageview statistics, Sulzberger continued with something those in the new media business know by heart: Storytelling is the new king. It is fundamental and essential in grasping attention and combined with the fact that today's products are dynamic and interactive, it creates a brand new unique experience (but we already know that, don't we?)

Sulzberger also mentioned the censorship issue by providing us several examples. As you would have guessed, I am a skeptic person and I can't help but wondering about the stories they have published about the malignancies in the Bush government: Where were you when Bush was in his prime? But the main problematic point is not that in my opinion. The fact that he claimed to dwell upon the subject of citizenship in the digital age but then reduced his speech to the citizenship as we know bothered me. The concepts of netizen and netizenship are brand new and I would welcome the opinion of a media professional on that.

The insight that can be deduced from Sulzberger's speech is that the corporate media bosses are now sleeping without any nightmares after a decade dominated by the rise of free content. Long live Steve Jobs for he saved their corporations with what we know as applications. NY Times iPad application will convert to a version that charges its customers and that reminds me the battle between Rupert Murdoch and Google over the news published on Murdoch-owned newspapers.

Hoping to handle the speeches of the rest of the participants tomorrow.

Tuttur En Kral Sensin

Bundan önce de mizahi aranjman dalında pek çok başarılı yapıma el atan Batesmotelpro ekibi yeni bir işe daha imza atmış. Phantom of the Opera ile Bohemian Rhapsody'i bir araya getiren konsept güzel kesinlikle.



Henüz kesin emin olmamakla birlikte bana açık bir şekilde bir Tuttur.com virali gibi geldi bu video. Eğer öyle değilse güzel iş, öyleyse daha da güzel bir iş olduğunu düşünüyorum. Ülkemizde viral mantığını anlamadan bir sürü iş ortaya koymaya çalışan ajans ve ekip olduğunu düşünürsek bence tekrar tekrar seyredilecek, insanlara seyrettirilecek ve paylaşılacak bir video nasıl olur anlamında güzel bir örnek olabilir bu.

Detaylı bilgisi olanlar da yorumlarıyla şenlendirebilirler burayı.

Sandman'in Dizisi Olur Mu?

Çizgi roman dünyasıyla aram belli başlı serilerden ibaret olsa da Watchmen ve Sandman gibi iki kültü okumama gibi bir hataya düşmedim zamanında. Bu iki seri, her sahnesinde ve her diyalogunda ben dahil pek çok insan üzerinde büyüleyici bir etkiye sahip oldu.


Önce FrpNet'te, sonra da haberin kaynağı Hollywood Reporter'da karşımıza çıkan bir yazıya göre Sandman'in bir televizyon dizisine dönüştürülme ihtimali ciddi ciddi doğmuş durumda. Supernatural'ın yaratıcısı Eric Kripke'nin önderliğinde Sandman'i televizyona aktarmayı hedefleyen projeye çizgi romanın yaratıcısı Alan Moore henüz desteğini açıklamadı. Dileriz bu seriyi, hakkını veren bir şekilde yansıtacak şekilde televizyonda seyredebiliriz.

P.s: Blogu çok sık güncelleme imkanı bulamıyorum, önümüzdeki hafta içerisinde de İstanbul dışında olacağım için hiç bakamayacağım, şimdiden özürler.

P.s 2: Görsel: Saulone @ DeviantArt

Fazıl Say Mevzusu: Kim Haklı?

Fazıl Say'ın yaz ortasında "Türk halkının arabesk yavşaklığından utanıyorum." sözleriyle gündeme taşıdığı arabesk tartışması yaz sonlarına doğru sönmeye yüz tutmuşken, Say'ın HaberTürk'e verdiği röportajdaki sözleriyle tekrar alev aldı. Bu röportajda pek çok kesimin tepkisini çeken şey, Say'ın Sezen Aksu için söylediği "Çok kirli, detone söylüyor; müzik yapıyoruz patlıcan yemeği değil." sözleri oldu.



Bu röportajdan kısa bir süre sonra dün akşam, öncesinde Twitter'da kendisiyle tartışma yaşayan Cüneyt Özdemir'in sunduğu 5N1K programında bu konu tartışıldı. Akademisyenler, Mehmet Tez ve Hakkı Bulut'un katılımıyla geçen programa Fazıl Say'ın telefonla konuk olmasıyla birlikte ortalık şenlendi. Programdan en net hatırladığım şey, Hakkı Bulut'un Fazıl Say için "Bunun gibiler siyasi parti gibidir, kaypaktır" sözünü sarf etmesi oldu.

Cüneyt Özdemir'in dünkü daveti üzerine Fazıl Say bugün programa katıldı, yarın gazetelerde okuyacağınız pek çok ilginç şey söyledi. Ben ise Fazıl Say'ın üslubunu bir kenara bırakarak konuya başka bir bakış açısıyla yaklaşmak istiyorum.

Fazıl Say'ın görüşleri, toplumumuzun bir analizinin yapılması adına mükemmel bir örnek teşkil ediyor. Karşımızda kendi deyişiyle "yüksek kültürlü", klasik müzikle uğraşan bilgili bir adam var ve bu adam halkın çoğunluğunun dinlediği müziği beğenmiyor, bu müzik yerine daha "düzgün" bir şeyler dinlemeleri gerektiğini düşünüyor. Karşısında ise "halk senelerdir bu müziği dinliyor, halkı rahat bırakın" diyen insanlar var.

Bu iki karşıt görüşteki grup, Jakobenizm ile Liberalizm arasında yıllardır süregelen tartışmalar ele alındığında incelenmeyi hak ediyor. Halk, güvenilmeyen, yönlendirilmesi gereken bir güruh mudur; yoksa halk kendi haline bırakılmalı ve gitmek istediği yöne gitmesine izin mi verilmelidir?

Her iki tarafın da eleştirilecek yönleri var elbette. İlk grupta olanlara şu iki soru sorulmalı: "Halk için doğru olanı (hatta genel olarak "doğru" olanı) kim bilebilir?" ve elbette, "Who watches the watchmen?". İkinci grupta olanlar ise "Kendi haline bırakılan halkın ne yapacağını kestirmek, ülkeyi süründürmeyeceğinden emin olmak mümkün mü?" sorusuna cevap vermek için çabalamalılar.

Aynı şey arabesk için de geçerli: Bunca yıldır dinliyorlar, kültürümüzün bir parçası oldu artık diye insanların bu müziği istedikleri gibi dinlemelerine izin mi vermeliyiz? (Bu noktada şu soruya da cevap almak lazım: İnsanların 50 yıl önce dinlemedikleri bir müziği şu anda dinliyor olmalarında toplum mühendisliğinin de etkisi yok mu biraz? Turgut Özal'ı saygıyla anıyoruz.) Yoksa bu "yavşaklığa" izin vermeyip halkın alışkanlıklarına müdahale mi etmeliyiz?

Açıkçası ben bu noktada bir karara varamıyorum, iki tarafın tavırları da benimsediğim tavırlar değil; ama daha iyi bir çözüm de üretemiyorum an itibariyle. Ancak şurası kesin, arabesk müzik olmasa da arabesk yaşam tarzının toplum tarafından bu kadar hazmedilmiş, içselleştirilmiş olmasını pek kabullenemiyorum.

Bütün bunlara ek olarak, bu tartışmanın bize gösterdiği bir gerçek daha var: Ülkemizin "yüksek kültürlü" akademisyenleri ve müzisyenleri halen topluma yukarıdan bakmaya, halkı anlamamaya devam ediyorlar. Değerli bir insanın tavsiyesi üzerine izlediğim aşağıdaki konuşma bu anlayışın çarpık noktalarına da önemli göndermelerde bulunuyor. Zander'ın aklımıza soktuğu düşünceyi bir kez de burada tekrarlayalım: Toplumun yüzde 3'ü klasik müzik dinliyorsa, bunu yüzde 4'e yükseltmek mi bizi daha çok mutlu eder; yoksa bu müziği toplumun tamamına yaymak mı? Bu anlayışla biraz zor.



The Web is Dead

1-2 gündür okumayı planladığım; ancak en sonunda bugün bitirebildiğim çok başarılı bir Wired yazısı ile karşınızdayım.



Wired editörü Chris Anderson ve Newser editörü Michael Wolff'un iki makalesinden oluşan bu yazı, Web'in yıldıının sönmeye yüz tuttuğu ve İnternet'in geleceğinde applications'ın çok önemli yere sahip olacağı iddiasını kanıtlamaya çalışıyor.



İnternetin, her şeye ulaşabildiğimiz, seçeneklerin çokluğundan mutluluk duyduğumuz zamanları geride bırakarak olgunlaştığını ve insanların artık yarı kapalı ve birbirlerine kısmen bağlı ağları (Facebook-Twitter-Gmail-Email server-Skype) tercih etmeye başladığını öne süren makalede sözü edilen ana platformun mobil internet araçları olduğu unutulmamalı.


Türkiye piyasasında internet kullanımının çok büyük bir yüzdesi hala masaüstü ve dizüstü bilgisayarlardan yürütüldüğü için bu tezin sağlamlığına inanmak güç olabilir; ancak sürekli telefonundan ya da iPad'inden internete giren insanlar için browser kullanmanın çilesiyle en sık kullandığımız siteler için ayrı ayrı uygulamaların yer aldığı bir platform karşılaştırıldığında yazarların güçlü olduğu nokta görülebilir. Sonuçta iPhone'umuzu açtığımızda Facebook status update ya da Yemeksepeti siparişi gibi işlemlerimizi Firefox/Opera'dan değil, bu sitelerin kendilerine ait uygulamalardan yapıyoruz.


Sonuç olarak, henüz bize yabancı olan ama 5-6 yıl sonra kendimizi yoğun bir şekilde içinde bulacağımız bir dünyadan bahsediyor Anderson ve Wolff, varsayımlar ve tahminler oldukça yerinde ve zihin açıcı.

Makale üzerine yapılan ve Tim O'Reilly ve John Battelle gibi isimlerin de dahil olduğu tartışmayı ise şuradan okuyabilirsiniz.

İşte O Semtler


Türk medyası klasiklerine bir yenisini daha ekleyen yukarıdaki manşet tam olarak kimin elinden çıkma bilemiyoruz; ama zihninin hastalıklı olduğuna şüphe yok. Akıllara ilk olarak Vakit gazetesinin "İşte O Üyeler" manşetini anımsatan bu manşetin devamında bahsi geçen semtlerde dolaşmaktan korkmalı mıyız?

Daha da önemlisi, hadi diyelim ki provokasyon yapmaya karar verdin; koyduğun fotoğrafları düzgün seçsen de yaptığın şeyin provokatif niteliğini manipülasyonla desteklemeye ihtiyaç duymasan? Fulya'da, fotoğrafını çektiğin işyerlerinin ışıklarının saat 4'te tamamen açık olmasını mı bekliyordun? Nişantaşı'nda, insanların yaşadıkları binalar yerine çalıştıkları binaların fotoğraflarını çekiyor olduğunu fark etmeyecek miyiz? Esenler'de sadece 2 binanın fotoğrafını çektiğini, odaktaki binadaki ışıkların yarısının yanmıyor olduğunu nasıl açıklayacaksın?

Takvim'den "Kafir Semtler", gazeteciliğin bittiği noktadan sundu.

Snoop Dogg / True Blood

True Blood'ın 3. sezonunun 9. bölümü bugün itibariyle internete düşmüşken - ki belirtelim bu sezonun açık ara en iyi bölümü olmuş - Snoop Dogg'ın Sookie Stackhouse için bestelemiş olduğu şarkıya ve çekilen klibe bakmakta fayda var. Showbiz.




Bogusky Cephesi


Pek çok saygın oluşum tarafından, "reklam sektöründe milenyumun dahi çocuğu" ünvanına layık görülen Alex Bogusky, Haziran 2010'da ortağı ve kreatif direktörü olduğu Crispin Porter + Bogusky'den istifa etmişti. Bogusky, geçtiğimiz günlerde reklam sektörünü tamamen bıraktığını ve kendini aktivistliğe adadığını açıkladı. Kararın sebepleri sık sık sorgulandı; ancak sektörün merakının giderilmesi pek de uzun sürmedi.

Biri BusinessWeek'te, biri de Fast Company'de yayınlanan iki makale, 47 yaşındaki reklamcının geçmişinden bugüne hayatındaki önemli noktaları, aldığı kararların arkasındaki sebepleri ve hayatındaki bu radikal dönüşü ele alıyor. BusinessWeek makalesi kısa bir biyografi işlevi görürken Fast Company makalesiyle Bogusky'nin kim/ne olduğunu ve olmadığını açıkça görebiliyoruz.

CP'ye bundan sonra ne olacağı ise merak konusu elbette.

Virutic

Brain Food'da paylaşılanlar arasına "Sevdiğimiz Şeyler" kategorisinden giren Virutic, hızlı yükselişine devam eden bir pazarlama iletişimi blogu. Alametifarika'nın yaratıcı strateji departmanının başındaki Özge Yılmaz'ın önderliği ve strateji ekibindeki Aybike Köse ve Emre Atmaca'nın katkılarıyla ilerleyen blogda Alametifarika ve aynı grup bünyesindeki Cereyan Medya'nın katkıları da açık bir şekilde görülebiliyor.

Sitenin en büyük artısı, ReklamaBak ve Voltaj gibi medya planlama ve reklam raporlama sunumlarına içeriği arasında yer vermesi. Güvenilir ve spesifik bilgi sunan bu iki raporun benzerlerinin genel kullanıma açık olmaması site için büyük avantaj.

Sitede aynı zamanda yabancı kaynaklardan alıntılanan makalelerin Türkçe çevirilerine de yer verilmekte. Bu noktada Virutic'in iki eksiğine de değinmek gerek. Bunlardan ilki yabancı kaynaklı içeriğin güncellenme sıklığında dikkati çeken seyreklik. En yakın tarihli yazı 10 Ağustos olmasına rağmen bundan önceki yazının 2 hafta öncesine ait olması dikkat çekiyor.

Sitede, raporlar dışındaki özgün içeriğin azlığı ise dikkati çeken bir diğer nokta. Güçlü bir ekibe ve Özge Yılmaz gibi deneyimli bir planlamacıya sahip olan sitede yazarların reklamcılık ve pazarlama iletişimi hakkındaki görüşlerini daha sık görmek isteriz.

Virutic, gerek tasarımı, gerekse içeriğiyle alanındaki bloglar arasında şimdiden insanların dikkatini çekmiş durumda; geleceğinin nasıl şekilleneceğini ise merakla bekliyoruz.

Fatih Altaylı vs Ekşi Sözlük

Geçtiğimiz günlerde gerçekleşen bir olayın etkileri ve tartışmaları şahsen ummadığım bir şekilde halen devam ediyor. Fatih Altaylı ile Ekşi Sözlük arasındaki gerginliğin ilerleyen aşamalarında Altaylı'nın açtığı dava sonucunda Ekşi Sözlük'teki Fatih Altaylı başlığı altındaki 97 entry silindi.


Burada göz önünde bulundurulması gereken birkaç nokta var. Öncelikle Fatih Altaylı'nın mahkemeye 476 entrynin silinmesi için başvurduğunu unutmamak lazım. Bunlardan 50 tanesi Ekşi Sözlük yönetimi tarafından davaya dahil edilmeden kaldırılırken, geriye kalan 426 tanesinin 97'sinin yayından kaldırılması ile ilgili bir karar gelmiş. Elbette yayından kaldırma hoş bir ceza değil; ama yine de o kadar abartılmaması gerekiyor.

İlla sidik yarıştırılacaksa, aylar önce Fatih Altaylı'nın yayınlamak zorunda kaldığı tekzip metnini hatırlamak lazım. Karşılaştırma yapılacak, kim daha üstün oldu hesabına girilecekse bu faktörleri aklımızda tutmalıyız.

Ancak en önemlisi, bu konuda bir böyle bir yarışa girilmemesi gerektiği. Geleneksel medyanın gücü gittikçe azalırken saldırganlığı da bununla ters orantılı olarak artıyor. Basit bir örnek: Geleneksel medyayı kullanan, akımlara ulaşabilen müzik dergileri, geçtiğimiz günlerde Billboard Türkiye'nin de kapanmasıyla soyu tükenen hayvanları anımsatmaya başladı. Yeni medya pek çok şeyi değiştiriyor ve bu konuda geleneksel medyayı kullanan - çok afedersiniz - "dinozorların" uyguladıkları yöntemler hiçbir işe yaramıyor. Seth Godin'in Meatball Sundae adını verdiği yöntemi uygulayan bu ekol, hala neyi yanlış yaptığını anlamıyor belki de. Godin, Türkçe'ye Köfte Üstü Krem Şanti adıyla çevrilen kitabında, geleneksel pazarlama araçlarını kullanan insanların yeni pazarlama yöntemlerini de benimsemek istediğini ama yeni pazarlama yöntemlerinin yeni ürünler ve anlayışlara ihtiyaç duyduğunu göz ardı ederek ellerindeki ürünlere odaklandıklarını belirtiyor. Kısacası, eski anlayış ve eski ürünü, yeni pazarlama yöntemlerini kullanarak satmaya çalışan bu pazarlamacılar büyükçe bir fiyaskoyla karşı karşıya kalıyorlar.

Aynı şeyi medya sektörü için söylemek mümkün. Klasik, geride kalmış ve tüketicisini aktif bir katılımcı olarak değil de sadece bir tüketici olarak gören geleneksel medyacılar; user-generated contenti ve açık bilgiyi hala bir tehlike olarak görüyorlar. Görmeyenler de bundan nasıl faydalanacağını bir türlü çözemiyor; çünkü  medyanın büyük bir kısmı bilginin değiştiğini, düz haber sunmanın para etmediğini bir türlü anlayamıyor. Bu noktada da ya yeniye karşı bir düşmanlık besliyorlar, ya da Godin'in deyimiyle Köfte Üstü Krem Şanti sunmaya çalışıyorlar.

Bu noktada pek çoklarının anti-tez olarak kabul edeceği bir bilgiye de yer vermek istiyorum. Newsweek Türkiye'de geçtiğimiz haftalarda karşıma çıkan bir bilgiye göre Türkiye'deki haber bloglarının %99'u içeriklerini kurumsal medya araçları ve onların websitelerinden topluyor. Blogların güçlenmesi ve adam akıllı gelir elde edip daha geniş bir ekibi bünyelerinde barındırmaları açısından incelenmesi gereken bir mesele bu elbette. Ancak internette özgün içeriğin yaratılma sıklığının oldukça yüksek olduğunu kesinlikle unutmamalıyız.

Sonuç olarak Fatih Altaylı, Hıncal Uluç gibi isimler bu çabalarına, bu düşmanlıklarına devam edecekler. Ancak internet medyasını kabullenip onun bir parçası olmayı (sadece kendi arkadaşlarıyla haberleştikleri Twitter'ları haricinde elbette) beceremedikleri sürece hiçbir şey başaramayacaklar. Unutmamak gerek, Fatih Altaylı ya da başka birisi piyasadan silinip gidebilir, onlar hakkında Ekşi Sözlük'te olumlu ya da olumsuz bir entry giren tekil bir şahıs da silinip gidebilir; ancak Ekşi Sözlük, başka bir sözlük ya da bambaşka bir kullanıcı ortamı var olmaya devam edecektir.


Yazının anlam ve önemine uygun bir haber de yurtdışından gelsin. Washington Post Company bünyesinde yer alan, 92 yıldır yayın hayatını sürdüren Newsweek, Sidney Harman'a satıldı.

Sosyal Medyana Kurban



Starbucks'ın 10 milyon fan'a sahip olmasını kutladığı Facebook iletisi. Tonu ve aldığı olumlu tepki bize çok şey anlatıyor.

Facebook'un 500 milyon kullanıcısı olduğunu da not düşelim.

Efes Pilsen: Sokakta Hayat Var

Efes Pilsen One Love'a katılanların artık ezbere bildiği bir şarkıdır muhtemelen Sokakta Hayat Var. Açıkçası şarkıyı çok beğendiğim için benim pek bir şikayetim olmamıştı, şimdi de aynı konsept çevresinde Efes Pilsen'in bir mikrositeyi hayata geçirdiğini görünce sevindim.



Açıkçası mikrositelerle aram çok iyi olmamıştır şimdiye dek; ancak merakıma yenilerek inceledim ve yarışmasına katıldım. Gerçekten güzel bir konsepte, güzel bir oyun mantığını entegre ederek oldukça başarılı bir iş yapmışlar. 10 dakikanızı ayırırsanız muhtemelen pişman olmayacağınızı düşünüyorum. Yer yer Coca Cola'nın Hayat Sokakta kampanyasını hatırlatsa da execution olarak beğendiğimi belirteyim.


Ajansını bulamadım, bilgisi olanların yorum olarak bizi de bilgilendirmesini rica etmekteyim ayrıca.

http://www.sokaktahayatvar.com

Facebook: 500 Million Users

Facebook, geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamayla toplamda 500 milyon kullanıcıya sahip olduğunu açıkladı.


Amerika'da sanıldığı kadar güvenilen bir marka olmasa da insanların ilgisini çekmeye devam eden bu siteyle ilgili bir infographic yayınlamanın zamanı gelmiş. Mashable'da yayınlanan infographici Facebakers hazırladı.



Youtube: Life in a Day

Dikkatli kullanıcılar, birkaç gündür Youtube'da bir geri sayım yapıldığını fark etmişlerdir. An itibariyle yaklaşık 27 saati kalan bu geri sayım, Youtube'un "Life in a Day" projesi için gerçekleştiriliyor. 24 Haziran'da başlayacak ve 24 saat sürecek bu projede Youtube kullanıcılarının hayatlarının bir parçasını kameraya almaları bekleniyor. Bu videolardan bazıları daha sonra seçilerek birleştirilecek ve bir belgesel oluşturulacak. Bu belgeselin arkasındaki iki isim ise çok tanıdık: Yapımcılığını Ridley Scott'un üstlendiği bu filmi Kevin MacDonald yönetecek.



Son bir bilgi daha verelim: Hazırlanan filmin ilk gösterimi, Ocak 2011'de gerçekleşecek olan Sundance Film Festivali'nde yapılacak. Filmde kullanılan videolara sahip 20 katılımcı bu festivale davet edilirken, film Sundance Film Festivali'yle aynı anda Youtube'dan gösterime sunulacak.

User-generated content'in önemini konuşmaya gerek bile yok, bu projenin ne kadar ilgi çekeceğini ve daha da önemlisi nasıl tepki alacağını çok merak ediyorum.

Çoh İlginç Ya

Habervaktim ile Vakit arasındaki organik bağa rağmen bilginin "edindiği bilgilere göre", "biz bu haberi merakla bekliyoruz" gibi ibareler kullanılarak sunulmasına mı gülsem, kullanılan renk/punto ilişkisine mi değinsem, yoksa sadece internet sitesine giriş sayfası koyup böyle bir duyuruda bulunmalarına mı şaşırsam.


Yarın ne sunacaklarını merak ettim mi? Kesinlikle evet. Şu tarza rağmen insanları meraklandırmaları hedeflerine ulaştıklarını gösterir mi? Bilemiyorum.

*The* Antenna Issue

Kaşınıyorlar sanki?




Sansüre Karşı Yürüyüş

Biz bugün saat 17.00'de Taksim'deydik. Siz neredeydiniz?

TED: Elif Şafak

TED'in ne olduğunu anlatmaya artık gerek yok sanırım. Yeni sona eren, Oxford'da gerçekleşen TED Global 2010'un katılımcıları ve takipçilerine ilginç bir sürprizi oldu. 2 Türk konuşmacı. Bunlardan ilki yazar Elif Şafak, diğeri ise müzisyen Karsu Dönmez oldu. Karsu Dönmez'in konuşması henüz internet ortamına düşmese de Elif Şafak'ın yaptığı konuşma birkaç gün sonra TED tarafından yayınlandı. İzleyelim ve inceleyelim:


Konuşmanın ilk 8-9 dakikalık kısmı Elif Şafak'ın geçmişinden anekdotlardan oluşuyor. Açıkçası Orientalism ve Determinism'in ekmeğini yiyen bu kısmı beğendiğimi söyleyemeyeceğim, keza ilginç bir tarafı olmayan hayat hikayelerimizi anlatacaksak ben de TED'e çıkmak istiyorum. Doğrudan ekmeği yenilmese de içerik açısından bağlantılı olarak Amin Maalouf - Les Identités Meurtrières ile de paralellikler gördüm. Bu bölümle ilgili dikkatimi çeken tek şey, Elif Şafak'ın kültürler arasında yaşadığı araf hayatı oldu.

Konuşmanın geri kalan kısmı ise Şafak'ın kurgu, hikayeler ve identity politics üzerine görüşlerinden oluşmakta. Açıkçası Intercultural Communication Studies üzerine onlarca şey okumuş bir insan olarak etkilenebileceğim pek bir şeyle karşılaşmadım. Çok kültürlü yazarlardan kurgusal olmayan eserler beklendiğine dair sunduğu gerçek, az çok bir insight niteliği taşımakta, onun da hakkını vermem lazım. "Write what you can feel, not what you know"'a ise tam olarak katılamamaktayım; çünkü bir şeyi hissetmek için de (by definition) onun hakkında bir şeyler bilmek, en azından fikir sahibi olmak gerekiyor gibi gelmekte bana. Sonuçta Norveçli, yakışıklı ve homoseksüel bir erkeği elde hiçbir veri olmadan hissetmek nasıl mümkün olabilir gerçekten merak ediyorum. Kurgunun yazarın hayatından ve görüşlerinden bağımsız bir varlık olduğu görüşü ise tartışmaya açık, edebiyatçı olmadığım için bu noktaya değinmeden geçiyorum.

Sonuç olarak, Elif Şafak'ın TED sahnesine çıkmasına çok şaşırdığımı söyleyemem; bir noktada olacak bir şeydi elbette. Ancak sevindiğimi ekleyebilirim kesinlikle. Sunum yönünden oldukça başarılı olan konuşmanın içerik kısmını ise biraz sıkıntılı buluyorum şahsen.

iPod: The Digital Drug

Wired'da çıkan bir makaleye göre belirli şarkılar belirli şekillerde dinlendiği zaman zihin üzerinde oyunlar oynama gücüne sahip. Esrar, kokain, peyote gibi uyuşturucuların yarattığı etkiyi yaratan bu şarkılara hali hazırda Digital Drug adı verilmiş durumda.

Bu durumun yasadışı bir statüye ulaşması -eğer gerçekleşirse- zaman alacak. Böyle bir şey gerçekleşirse, iPod'lardan rahatça müzik dinlemeyi unutabiliriz gibi geliyor.

Wired makalesi için:

http://www.wired.com/threatlevel/2010/07/digital-drugs



Sansüre Karşı Yürüyüş

Beklenen toplu eylem günü geldi, her şey ayarlandı ve cumartesi gününü bekliyoruz.

Massive Attack bile konserinde Youtube'dan yasak krallık diye bahsediyorken senin, benim, senin sevgilinin, benim iş arkadaşımın hala sessiz kalması beklenemez, beklenmemeli.

Cumartesi görüşmek üzere.




Cannes Lions Grand Prix

Kazanan diğer reklamları inceleyip onlarla ilgili de bir şeyler yazılacak zamanla ancak hali hazırda Grand Prix almışken Old Spice reklamını bir kez daha hatırlayalım.





Vuvuzzzzzz



Maysa'yı Arıyoruz

Geçtiğimiz günlerde sevdiğim bir arkadaşımın kedisi Mecidiyeköy Dereboyu Caddesi civarlarında kayboldu. Fotoğrafı ve ilanı paylaşıyorum, umarım okuyanların bir yardımı dokunur.


İstanbul Mecidiyeköy Dereboyu Caddesi'nde 21 Haziran 2010 sabahı gri parlak renkli, yeşil gözlü, yalnız fotoğraftaki pembe tasması düşmüş olan 10 aylık yavru kedi kayboldu. Kayıp kediciğin ismi Maysa ve çok cana yakın, hafif toplu ama çok iri olmayan bir dişi. Ekmek en sevdiği yemek. Pisiciği bulan ya da görenlerin 0532 651 29 45 / 0536 234 03 52 / 0505 224 82 02 / 0 212 216 11 93 nolu telefonlardan haber vermeleri önemle rica olunur!

Wimbledon 2010 #1

Biz Wimbledon 2010'u Nadal için takip ediyor, turnuvada olası bir Nadal - Federer karşılaşması yaşanmasını heyecanla bekliyorken bambaşka bir rekor kırıldı.


Dün başlayan John Isner - Nicholas Mahut karşılaşması 3 saat sonra bugüne uzadı. An itibariyle 5. sette sonuç 53 - 53, maç 9 saati aşkın bir süredir devam ediyor. Sadece 5. set bile tek başına en uzun tenis maçı rekorunu kırmakta. Adamlar inatla oynuyor.


Maç NtvSpor'da hala yayında, takip etmek isteyenler için bildiriyoruz.


Güncelleme: 5. setteki 59 - 59'luk skordan sonra hakemler maçın yarın devam edeceğini açıkladı. Böylece maç 3. güne uzadı.

Geride Kalanlar

Bir süredir hiçbir şey yazmıyordum, bari hayatımdan yazarak geri dönüş yapayım. Baştan uyardım.

Geride kalan 3.5 ay, hayatımın en yorucu dönemlerinden birine sahne oldu. Özellikle de okul hayatı, ömrümden ömür götürdü diyebilirim. Yıllar önce geride bırakmam gereken zor bir dersi bu döneme sıkıştırmam; üzerine de bölümün en ağır yüklerinden biri olan, bitirme projesine girişmem derken nefes alamayacak hale geldim. Bu süreye gücüm yetseydi ve fırsat bulabilseydim para kazanma imkanları da eklerdim elbette ama olmadı olamadı.

Sonuç olarak, hiç ummadığım bir şekilde gücüm yetti bu dönemi kurtarmaya. Arada sigaraya da başlama gafletinde bulundum. 21 yıl dayandıktan, nefret ettikten sonra böyle bir dönüş yaşamış olmaktan utanıyor olsam da yapacak bir şey yok. Bünyem henüz nikotine doymadığı için de pofur pofur içiyorum ne yazık ki.

Notlarıma da aşağıdan ulaşmak mümkün, bence böyle bir dönem için oldukça başarılı.

Geride kalan 3.5 ayın - ruh sağlığıma yaptığı etkiler dışındaki - en büyük olumsuz etkisi, dersler ve minimum sosyal hayat dışında hiçbir şey yapmaya vakit bulamamış olmam sanırım. Avaz aksadı, stajlar aksadı, insan ilişkileri zayıfladı ve ne yazık ki kendimi geliştirmeye pek fırsat bulamadım. Normalde Google Reader'da günlük olarak içerik tüketimi yapan birisiyim ve şu anda Reader'da kaç bin girdi biriktiğini tahmin bile edemiyorum. Kaçırılan trendleri yakalamak mümkün değil, makaleler için ise elimden geleni yapacağım kesin.

Bir yandan da staj - iş arayışları devam ediyor. Burada bahsetmek doğru olmaz elbette; umut beslediğim yerler var demekle yetineyim. Ancak sanırım en azından Temmuz başına kadar dinlenmeyi tercih edeceğim şu an için. Dinlenmekten kastım da dizi/film seyretmek, uyumak ve doktorlarla işlerimi halletmekten ibaret. Gerçek bir tatil ufukta gözükmüyor olabilir şu anda.

Vamos

Rafael Nadal sakatlandığı zaman söylenen sözleri hatırlıyorum, "Kariyeri bitti artık", "Geri dönemez, dönse de iş yapamaz" vesaire.

Roland Garros 2010, bu kişilere tokat gibi bir cevap oldu sanırım. Turnuva boyunca set bile kaybetmeyen Nadal, Söderling'i de 3-0 yenerek şampiyonluğa ulaştı. Açıkçası zevkli bir final maçı olmadı, Söderling'in Nadal'ın karşısına çıkabilecek ayarda birisi olmadığını gördük biraz.


Eskisinden daha da güçlü, daha da hırslı geri dönen Nadal'la ilgili kafamda iki soru bulunmakta: Federer'le karşılaşınca neler olacak? Çim kortta nasıl oynayacak?

O zamana dek bu başarının keyfini sürmek gerek: Vamos Nadal!.

Adidas: Cantina 2010

Girişinde "Watch the Fifa World Cup" tabelasının dikkat çektiği, Star Wars evrenindeki Mos Eisley'de geçen yeni reklam filmi Cantina yayında. Snoop Dogg'a biçilen role mi, yoksa Beckham muhabbetine mi daha çok güldüm emin değilim.



Star Wars™ Cantina 2010 / adidas Originals from Dominic Prevost on Vimeo.
Star Wars™ Cantina 2010 / adidas Originals

Pes v.2





Pes


Resim her şeyi anlatıyor bence.


Clear: Arda Nereye Gidiyor?





Sahi, nereye gidiyor?


Sorry

Kreatif360'da karşıma çıkan bir Mercedes reklamı.

Fazla söze de gerek yok işin aslı.





Dipnot: Finaller, bitirme tezi derken yoğun bir dönemdeyim, burayla ilgilenemezsem kusuruma bakmayın.

Lost

Final bölümü saatler sonra.

3 saatlik final bölümünde 30 saniyelik reklamlar 900.000 dolar.

İyi seyirler.

Nike - Write The Future

Dünya Kupası'na sayılı günler kalmışken (ve bu akşam Şampiyonlar Ligi final maçı yayınlanacakken) Nike'ın uzun zamandır beklenen reklamları da piyasaya çıktı. Daha reklamlar yayınlanmadan önce yaptığı ön promosyonla beklentiyi yükselten markanın reklamlarını beğenmemek gerçekten de imkansız.

Açıkçası Adidas'ı benden biri (bkz: Lovemark) Nike'ı ise çok agresif gören birisi olarak yine önyargıyla yaklaştım. Markanın agresifliğini yansıtmaya devam etse de gerçekten çok başarılı, takdir edilesi bir reklam olmuş.

Ajansı Wieden Kennedy Amsterdam olan reklam filmini ise çok iyi tanıdığımız bir isim yönetiyor: Alejandro González Iñárritu

Reklam televizyonda ilk olarak bu akşam yayınlanacak. 








Bu da Behind the Scenes seyretmek isteyenler için geliyor:


Nike Write the Future Ad Campaign Behind The Scenes from The Final Third on Vimeo.



Lost: Finale Adım Adım

Lost'un 3 saatlik final bölümüne sadece birkaç gün kalmışken (hatırlatalım: Pazar gecesi yayınlanacak) pek çok internet sitesinde hangi soruların cevaplanıp hangilerinin cevaplanmadığı ve hangilerinden umudu kesmemiz gerektiği hakkında listeler oluşturulmakta.

Bu listelerin benim gördüğüm kadarıyla en başarılılarından birini de Jezebel.com yapmış. Final bölümünü seyretmeden önce ne nedir gibisinden zihin açmak istiyorsanız oldukça yerinde bir tercih olacaktır.

The Meaning of Life

Aşağıdaki video, TED tarafından geçtiğimiz günlerde paylaşıldı. Nazi döneminin toplama kamplarından kurtulmuş olan Viktor Frankl'ın konuşması, motto yapılabilecek sözlere de sahip.

"We have to be idealists, in a way, because then we'll wind up as the true, the real realists." If we take Man as he his we make him worse but if we take man as he should be, we make him capable of becoming what he can be." - Goethe


Facebook'taki Bilgileriniz Ne Kadar Güvende?

Uzun zamandır dönen tartışmalardan haberdarsınızdır: Facebook'un güvenlik ayarlarında yaptığı son değişiklikler ilk aşamada bütün bilgilerinizi kullanıma açmaktaydı. Zaten kullandığınız uygulamalar üzerinden bu bilgilerin dışarıya açılması gibi bir durum söz konusuyken üzerine böyle bir şeyin eklenmesi de sıkıntı doğurmaktaydı.

Haberi olmayanların da haberi olsun elbette: Facebook güvenlik ayarlarınızı gözden geçirmeniz gerekiyor tekrardan.

Biraz önce fark ettiğim şu kod ise Facebook güvenlik ayarları sayfanızdayken ayarlarınızı tarıyor ve bilgilerinizin nereden sızabileceğinin analizini yapıyor. Ne kadar güvenilir olduğunu bilemesem de bana oldukça işe yarar bir araç gibi geldi kendisi. Denemekte fayda var.

Nescafe: Best Ideas


Ajans: McCann Erickson Peru

Açıkçası fonksiyonel faydaya odaklanmalarını pek takdir etmesem de fikir güzel.

Tudors: The Quiet Mind

Henry Howard (a.k.a The Lord of Surrey), Tudors 4. sezon 4. bölümünde Martial'ın epigramını birazdan seyredeceğiniz şekilde okuyor. Aslında epigramın böyle bir çevirisi yok araştırdığım kadarıyla.




Doğa İçin Çal 2: Uzun İnce Bir Yoldayım

Birkaç istisnai müzisyen dışında mükemmel bir video olmuş; eskisini beğenenler yerlerinde titreyecek diyebilirim.




Chavez ve Twitter: Nereden Nereye

Bir zamanlar şu sözleri sarfetmiş olan adamın şimdi Twitter hesabı var.


Respect.




İzmir Katili: Bir Facebook Trajedisi

Son günlerin en önemli olaylarından birinin farkındasınızdır muhtemelen: İzmir'de 3 gün üst üste 3 kadını öldüren adam, bugün itibariyle yakalandı.

Olayın kendisi de incelenmeli elbette; özellikle de 1995 sonrası doğumlu nesil büyüdüğü zaman nelerle karşılaşacağımızı endişeyle merak ediyorum şahsen. İzmir'de yaşanan olay ise, başka boyutlarda trajikomik yansımalarla karşımıza çıktı.
 
Katilin robot resmi (ki o robot resim de bir yanıltmacaymış sadece) Facebook üzerindeki bir grupta, Facebook'taki bir şahsiyete benzetilerek oldukça enteresan geçen saatlerin başlangıcı yapıldı. Bahsi geçen kişi 100'den fazla mesajı ifşa etti; screenshotlardan görebildiğimiz kadarıyla kendisine bir ara 360 arkadaşlık isteği gönderilmiş ve daha neler vardır tahmin edemiyoruz. Bu davranışlar daha önceki nesillerde de var mıydı; yoksa muhteşem bir nesil mi yetişiyor? Seri katillere aşık olma / şefkat besleme davranışının Türkiye'de de yansımasını görmek oldukça ilginç oldu elbette.

Screenshotlardan birkaçını paylaşıyorum; tamamına da bahsi geçen kişinin herkese açtığı albümden ulaşabilirsiniz.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...