Adsız olsun, acısız olsun.

Düşünün, öyle bir insanım ki; ders çalışmak yerine, ders çalışamayışımın filmini çekip montajlayıp gecelerce sabahlamak; o dersi çalışmaktan çok daha kolay gelmekte şu an.

Oh wait. Herkes böyle değil mi biraz?

Aslında dönem olarak en hafif final dönemini yaşadığımı söyleyebilirim. Sonuçta final dönemi başlamadan 5 finalimin 2si gitti, 1 tanesine bu cuma girdim ve dünyanın en kısa finali olabilir, ve alabileceğim en kötü not CC.

Geriye kaldı 2 final, aralarında 4 gün var; ikisi için de bolca vaktim var. Ancak bu perşembe final yerine teslim edeceğim paper bana karanlık günler yaşatmakta.

Hayır aşırı zor bir şey de değil; ancak hazırlıklarını yapmak, oturup yazmaya başlamak falan inanılmaz güç geliyor şu an. Hesapta bugün ders çalışacaktım; totalde yarım saat çalıştım (evet; ders çalıştım.)

Dönemsel depresyonlar başvurabiliyor yine. Mesela bu sene "Yeter ulan demirbaş olduk" diyerekten yaz okuluna gitmeyecek olsam da; bu sefer de yaz okuluna gidip staj yapacakları kıskanıyorum. İçimde de korku var, haftalardır gidemediğim ajansa gittiğimde ters bir cevap almam diye umuyorum; o cevabı da alırsam bütün bir yaz oturarak geçer tahminimce ahah.

"Anacım" ı Oya Başar diyordu sanırım, oraya uzanıyoruz: Eylemlerimi takip etmeye devam edin anacım.

Buraya kadar dayananlara da hediyemiz olsun, Si*Se'den geliyor:



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...